.: ادبيات عامه مردم ايزدشهر :.

[1] - دس برار: عصاي دست (هنگام وجين شاليزار براي تكيه چوبي در دست مي‌گرفتند كه به آن «دس برار» مي گفتند)

[2] - نهار كر: علفي كه در ساعت اول طلوع آفتاب (بين 8-10) به گاو در حال شخم مي دادند.

[3] - اسم صوت (صدايي براي راندن و به حركت درآوردن گاو)

[4] - همه‌ي كلمات نوعي بازي محلي‌اند.

[5] - معادل واژه سانسكريت dahre است در فارسي در آن داس درودگري مي گويند.

[6] - اوخار: آخُر: محل غذا خوردن اسب و گاو در طويله

[7] - خرمنگاه: (محل خرمن كردن)

[8] - كر: دسته‌هاي برنج كه هنگام خرمن كردن آن را دايره‌وار مي چينند و به آن (كر بزوئن) مي‌گويند.

[9] - وَرد: واژه‌اي است با زبان هندي (سانسكريت) هم ريشه است و اصطلاحاتي در خرمن كردن با اسب وقتي اسب يك نواخت حركت مي‌كند خسته مي‌شود و دچار سرگيجه مي‌شود براي جلوگيري از اين كار اسبها را در جهت مخالف به حركت در مي‌آوردند و به آن «ورد» مي‌گفتند.

برِگ برِگ لفاسرك، يابوي بو رِ ياد بيار

از چي بواِم از كي‌بواِم، اون دور دورا ياد بيار

صباحي سر، پلا كتك، با ماس و دو رِ ياد بيار

سبزه جاري لم هدائن آفتاب سو رِ ياد بيار

كشتي كرون، بال بال زنون زور بازورِ ياد بيار

شونيشت پيرمردمون بئو دونه و تاب تابي

كلسي پي وشته[1] كل انگشت كلو رِ ياد بيار

لم لم بن ممرز پي، سگ‌سگ دو رِ ياد بيار

بتاج بتاج بپر بپر پلاي بور رِ ياد بيار

توره به دستاو جاروپِ، يابو يابو رِ ياد بيار

شر شر پِ، چش بيته كاي هياهو رِ ياد بيار

دسّه كشي سلار سلار گته برار، بئير شه يار

رسن كيوك ودل كا، تب كا چو رِ، ياد بيار[2]

تشت و تمبك باغ بي كلك باغرو كالك

پس[3] پسي زنگ، روز خشِ بي ديوار رِ ياد بيار

[1] - وشته‌كل: هيزم نميسوخته و آتش گرفته

[2] - انواع مختلف بازي محلي

[3] - نوع ساز دهني كه از ساقه‌ي (شالي) درست مي‌شد.